Chicago 2018

Summer 2018 I will present a workshop at the 11th International Alexander Technique Congress in Chicago, Loyola University. In this hands-on workshop for teachers and third year students of the Alexander Technique I will share a few of the ideas I have developed over the years teaching in my private practice. On this page I will give an introduction to some of the thoughts behind these ideas. Some of the ideas I will discuss in more detail.

I will be updating this page up to the Congress in July/August 2018. Do you like what you read, please visit more frequent. If you have questions or feedback feel free to send me a mail.

workshop description:

Our Tripod Balancing Mechanism

Life informs and inspires us. We need information to construct informed choices and inspiration for these choices to be constructive.
To me, philosopher Peter Sloterdijk is a big inspiration. In his book ‘You Must Change Your Life’ he writes about ‘the consistently concrete and discrete project of a global immune design’: “The history of the own that is grasped on too small a scale and the foreign that is treated too badly reaches an end at the moment when a global co-immunity structure is born, ..…“ .
In this workshop we wil, inspired by Sloterdijks thinking, look at balance and support. When we allow gravity to be part of ‘the history of our own’ we will stop ‘treating it badly’. We don’t balance ‘top down’ ,but for instance in the ankle, release up from a dynamic of balance in which the forefoot, heel and lower leg fall away from each other (tripod). This dynamic results in three distinct observable qualities in front, behind and underneath the ankle/foot. ‘The tripod’ is natures solution to not interfere with the complementarity of support and movability (co-immunity). Clear thinking about this dynamic and the three qualities will also give you a more integrated understanding why for instance a ‘smile’ is essental to a whispered ah or why we think the wrists towards each other in hands on back of chair.
This workshop will be hands on, aiming for non-doing and a skilled use of the hands. We will work and explore in couples, small groups and in a more classical setting of instruction and examples. We will explore a few simple analogies with every day activities, objects and images, because direction and non-doing are all around us all the time, to inform and inspire us.

inspirations, thoughts, examples, references ……. :

tripod Westerparktripod westerpark2
Rocky and Jackson on ‘Tripod Balancing Mechanism’ at playground Sam Sam, Westerpark Amsterdam

Imagine this play set only having two attachment cables. You could still stand on it, but it will demand more of your balancing skills. If it had four attachment cables equally divided around the balance platform it would be no challenge at all. Three seems to be just right, enough flexibility and movability, as well as enough stability and support (to have fun without too much injury).
Months after playing at this playground with my children, this ‘Tripod Balancing Mechanism’ started to  pop up regularly as an analogy in my teaching. This balance, or rather this complementarity of support and movability, is what slowly strengthens over a course of Alexander lessons. Is this analogy also suitable to further understand how our body creates this dynamic from within? If it works in a children’s playground it might have worked throughout the playground of evolution.

bicycle stand

 

Bicycle stand

Imagine this bicycle stand just being one or two centimeters too short. The bicycle would fall over. It’s not that all the weight is transferred through the stand, but the length of the stand is crucial for balance. Equally there will be a problem if the stand is too long, bringing the bicycle to much vertical which will allow to much movability.  In Amsterdam, with bicycles parked everywhere and pedestrians moving crisscross between them you definitely want your bicycle to be parked in a stable balance.
(In the workshop we will use this simple analogy to explore the difference between going down on the heels or falling back and up out of the ankles.)

This thought about the importance of the length also applies to the ‘Tripod Balancing Mechanism’ play set. If one of the three poles where the cables attach to is not well fixed in the ground balancing on the platform will become problematic.

Tripod sticks fireplace

Tripod of wooden sticks for a fireplace

Have you ever made a tripod construction for a fireplace or a tent? You will have definitely found out that this needs a combination of clear thinking and processing the information you get through your senses while busy building it. It is not something you can do on autopilot. Later I will connect this thought to the research of Russian scientists Olga and Nicolay Bogatyrev and their British colleague Julian Vincent. This, that it is not ‘easy’, turns out to be a good thing. It brings up the best in us.

(sorry, I am working on translating everything into English, so for now still some parts in Dutch)

Life informs and inspires us.

Waarom zou je daar willen gaan waar je niet ondersteund bent?
Misschien denk je wat moet ik met zo’n vraag. Maar kijk eens om je heen. Zie je ook maar iets dat niet ondersteund is? De stoelen om je heen staan op de vloer, je kleding rust op je lichaam, de gordijnen krijgen hun ondersteuning via het gordijnhaakje en de rollertjes in de gordijnrail. Zou ook maar iets niet ondersteund zijn, dan zou het vallen. Zou dat voor ons niet gelden?
Hoe wonderlijk is het dat juist vrijheid ligt in het in ondersteuning blijven en niet in het je ervan los maken. Ons leven voedt en inspireert. In de wisselwerking van enerzijds de verbondenheid met een constante bron van voeding en anderzijds het geïnspireerd zijn tot het nemen van initiatief (het hebben van intentie en het vrij laten komen van de benodigde energie om deze intentie in zijn werk te zetten) ligt de mogelijkheid tot vrijheid, tot harmonie, tot met gemak en ontspanning bewegen.
Het laatste jaar voel ik me uitgedaagd door het onderzoek van Erik Verlinde, hoogleraar in de theoretische fysica aan de Faculteit der Natuurwetenschappen, Wiskunde en Informatica van de Universiteit van Amsterdam. Ik zijn theorie beschrijft hij de zwaartekracht in termen van quantummechanische informatie, gekoppeld aan inzichten uit de snaartheorie en vertaalt deze naar een beschrijving die geldig is in het ‘echte’ universum. Informatie in het universum wordt niet graag van zijn plaats gehaald, gebeurd dit wel dan ervaren wij dat als zwaarte. Hierin herken ik sterk wat ik hierboven beschreef. Ik ervaar mijn lichaam als zwaar als ik het (in bewegen) van de plaats haal waar het hoort te zijn, het zijn ondersteuning ontneem. Als ik de informatie (ook terwijl ik vrij ben om te bewegen) niet verstoor ervaar ik geen zwaarte.
Elk deel van ons lichaam ontvangt ondersteuning en heeft zijn eigen richting. Ook in bewegen hoeven al deze afzonderlijke richtingen niet verstoort te worden. Juist als deze richtingen helder en gespecificeerd blijven ten opzichte van elkaar ontstaat een harmonieuze samenwerking binnen het geheel.
Als we zonder aandacht de objecten in ons leven, inclusief ons eigen lichaam, in beweging brengen doen we net alsof we ze uit hun ondersteuning nemen en dan weer ergens in een ‘nieuw’ ondersteund zijn brengen. Dit is een illusie. Zodra je een glas van tafel pakt krijgt het glas zijn ondersteuning via jou hand. Als je het heel bruut ergens anders neerzet is er misschien kort een moment dat het glas valt, maar lang zal dat niet zijn, tenminste als je het glas niet wilt laten breken. Als je een glas met aandacht oppakt, het met aandacht draagt en met aandacht weer neerzet zal jouw aandacht overeenkomen met de werkelijke situatie, namelijk dat het glas steeds in ondersteuning is. Dit is good-use. Dit is in communicatie zijn. Good-use is niet een vorm. Aandacht is een deel van de vergelijking.
Ooit heb ik een mooi verhaal gehoord. Tijdens mijn studie-tijd op de Alexandertechniek opleiding; ik denk van Jane Saunderson, maar misschien ook wel van Tessa Marwick, ik moet dat navragen. Bij een Alexandertechniek lerares in Engeland was ingebroken en de politie deed sporen onderzoek. De politie vroeg zich af waarom er in haar huis zoveel intacte vingerafdrukken te vinden waren. Door de aandacht waarmee deze lerares de objecten in haar huis verplaatst, door de heldere communicatie die zij heeft met deze objecten, glijden haar vingers minder langs bijvoorbeeld een glas als zij het oppakt en glijdt het glas minder langs haar vingers als zij het neerzet. Dus haar vingers vallen minder ten opzichte van het glas als zij het oppakt en het glas valt minder ten opzichte van haar vingers als zij het neerzet. Er is direct ondersteuning bij het oppakken als ze het glas uit de ondersteuning van bijvoorbeeld de tafel neemt en in haar ondersteuning opneemt,  en er blijft ondersteuning tot precies het moment dat het glas weer in ondersteuning van de tafel wordt gebracht. Haar aandacht valt samen met de werkelijke situatie en dit zie je in de vingerafdrukken. Ook de informatie die we bij elke aanraking met onze vingerafdrukken horen achter te laten wordt liever niet verstoord.

Hieronder een schema waarin een resultaat is weergegeven van een onderzoek van de Russische wetenschappers Olga en Nicolay Bogatyrev en hun Britse collega Julian Vincent. Het geeft aan hoe in biologische techniek, in tegenstelling tot menselijke techniek, informatie (onder andere meten, regelen, aanpassingsvermogen) een grote rol speelt. Voor de duidelijkheid: ons lichaam, denken en functioneren valt onder biologische techniek en niet onder menselijke techniek, wat we met ons lichaam,  denken en door middel van ons functioneren maken valt onder menselijke techniek. Dit schema geeft daarmee het belang aan van informatie voor biologische processen om goed te functioneren, zodat juiste ‘keuzes’ kunnen worden gemaakt. Het is dus belangrijk dat informatie wordt opgevangen. Voor het goed functioneren van mensen heb je het dan over het belang van sensitiviteit en ontvankelijkheid. Omdat bij mensen er altijd sprake is van interpretatie van informatie, dat de wijze van verwerking van de binnenkomende informatie wordt bepaald door iemands opgebouwde patronen, is er altijd sprake van een wisselwerking en kunnen we misschien beter van het belang van communiceren spreken.

menselijke-biologische techniek

(uit: De natuur als uitvinder, Ylva Poelman, uitgeverij Carrera)
Wat verder uit het onderzoek blijkt is dat in biologische techniek bij het oplossen van problemen naast de knop ‘informatie’ ook de knop ‘structuur’ flink wordt opengedraaid. Bij menselijke techniek gaan de knoppen ‘energie’ en ‘substantie’ flink open. Bij biologische techniek blijven deze knoppen juist laag afgesteld omdat efficiëncy en duurzaamheid leidend zijn voor overleven in de natuur.
Hieruit zou je al bijna kunnen afleiden dat investeren in trainen (energie) en spieropbouw (substantie) grote risico’s met zich meebrengt terwijl investeren in niet-doen-maar-denken (informatie, wat meer rust en helderheid geeft en daarmee een grotere sensitiviteit) en in ‘gecoördineerd’ bewegen (structuur) een slimmere optie is.

Een geïnformeerde keuze wil nog niet betekenen dat het een constructieve keuze is. Constructief in de betekenis van bijdragend aan een grotere verbinding en harmonie en wat ‘nieuwe’ oplossingen binnen handbereik brengt . Daarvoor moeten we geïnspireerd zijn. Geïnspireerd in de betekenis van iets binnen laten komen, jezelf laten raken, zodat er een verbinding ontstaat tussen iets ‘buiten’ je en ‘binnen’ je. Het toelaten van de ervaring van verbondenheid. Dat de wereld niet bestaat uit losse entiteiten die voornamelijk door de wetten van oorzaak en gevolg met elkaar verbonden zijn, maar dat alles al onlosmakelijk met elkaar verbonden is.
Een beeld als voorbeeld, welke gelijk weer een ‘uitweg’ geeft aan de dictatuur van de verbondenheid: bijna al onze houdingspieren en skeletspieren zitten (door middel van pezen) vast aan onze botten. In engere zin zijn het onze spieren die het skelet ‘hefbomen’ en doen bewegen. Ondanks deze onlosmakelijke verbondenheid tussen spieren en botten, hoort ons bewegen niet door onze spieren te worden aangestuurd maar door vrij en helder denken. Er is een ruimere zin waarin het skelet vrij is van de ‘individuele’ spieren, waarin het skelet ondanks dat de spieren eraan trekken, duwen, roteren, fixeren… niet door haar wordt vervormd. In een lichaam in harmonie werken alle spieren samen binnen een verbondenheid die het skelet vrij laat, zodat deze rechtstreeks door het denken wordt gericht.
Dit kun je je als beeld voorstellen als het lichtjes opendraaien, en zich oprichten, van een dubbele helix, door Raymond Dart benoemd als de double spiral arrangement. Binnenin komt het skelet ‘vrij’ te liggen.
Zo kan ook ons denken, hoewel onlosmakelijk verbonden met voelen en doen, toch werkelijk rustig, vrij en helder zijn.

 

The image gives an idea why we think wrists towards each other in hands on back of chair. See how the wrist joint is formed between The Radius and the Lunate and Scaphoid. Later I will describe why this is important to understand in order to acknowledge the ‘tripod balancing mechanism’ in the wrist/hand.

wrists together